د شپېلۍ غږ
دا ښکلی او د احساساتو نه ډک شعر "د شپېلۍ غږ" د پښتو د غزل پلار، ستر شاعر پیرمحمد کاروان له زړه راوتلی انځور دی، چې د هنر، کلتور او د پښتني کلیوالو د ژوند د خوږو او خوږو یادونو په رنګینو تارونو اوبدل شوی دی.
په دې شعر کې شاعر د ماشوموالي د خوبونو، د افسانو د جادويي نړۍ او د ښاپېریو د نازکو او لرې کیسو هغه دردناک خو ښکلی یادونه بیا راژوندۍ کوي. د کلي د ماشومانو معصومې دعاګانې، د سپینمیدان د سیف الملوک د بېلتون او د بدرۍ ښاپېرۍ د نڅا انځورونه، د پښتني ادب د خیال، ښکلا او غم ګډه نغمه جوړه کړې ده.
کاروان په هنرمندۍ سره شپېلۍ د یو داسې الهام په توګه کاروي چې د زړه زنګونه پاکوي، د اوښکو خوږوالی راویښوي، او د بیلتون او امید ترمنځ یو جادويي پُل جوړوي. د شپېلۍ غږ دلته یوازې د موسیقۍ نغمه نه ده، بلکې د مینې، یادونو او د تېر وخت د خوشبو یو روان انځور دی چې د لوستونکي زړه ته ننوځي.
د پیرمحمد کاروان ځانګړنه دا ده چې د پښتو ژبې ساده خو موسیقي لرونکي کلمات په داسې نازک هنري او خیالانګیز جوړښت کې ځایوي چې لوستونکی بېاختیاره د شعر د فضا یوه برخه ګرځي. "د شپېلۍ غږ" یوازې یو شعر نه دی، دا د پښتني کلیوالو د روح سندره ده، د مینې او بېلتون د سفر کیسه ده، او د هغه معصومیت یادونه ده چې له ماشومتوبه د ژوند تر وروستیو شېبو پورې د انسان په زړه کې ژوند کوي.
په رښتیا، پیرمحمد کاروان نه یوازې د غزل پلار دی، بلکې د پښتو ژبې د احساساتو او خیالونو هغه ستر هنرمند دی چې د خپلې ژبې کلمات یې د سپوږمۍ، د غره د سا او د شپېلۍ د نغمو په شان ژوندی کړي دي.
