عادت، بی‌رحم‌ترین زهر زندگی‌ست. زیرا آهسته وارد می‌شود، در سکوت، کم‌کم رشد می‌کند و از بی‌خبری ما سیراب می‌شود و وقتی کشف می‌کنیم که چطور مسموم آن شده‌ایم، می‌‌بینیم که هر ذرهٔ بدن‌مان با آن عجین شده است، می‌بینیم که هر حرکت ما تابع شرایط اوست و هیچ دارویی هم درمانش نمی‌کند.

این طبیعت من است که در گوشه خود بمانم و دیگران را تماشا کنم. از مشاهدات کوچکم لذت می‌برم.

هدف روان‌درمانی درمان بیمار نیست بلکه کمکی است به آنها برای آگاه شدن از آنچه انجام می‌دهند و بیرون آوردن آنها از نقش قربانی.

او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که او هرگز ندیده بود.

فرد تنها فکر می‌کند که مورد محبت کسی نیست و هیچ‌کس دلش نمی‌خواهد با او دوست شود، اما شاید مشکل دقیقا همین است که چون از عشق و دوستی توقع بسیار ناممکنی دارد نمی‌تواند محبت یا دوستی کسی را جلب کند.

هیچ رابطه ای قادر به از میان بردن تنهایی نیست. هر یک از ما در هستی تنهاییم ولی می‌توانیم در تنهایی یک دیگر شریک شویم همانطور که عشق، درد تنهایی را جبران می‌کند.

نژاد، دین، غرور قومی و ملی‌گرایی هیچ تأثیری ندارند‌، به‌جز اینکه یاد میدهند تا از مردمی که هیچوقت ملاقات نکرده‌اید متنفر باشید.

آنکه درختی را می‌کارد و می‌داند که هرگز در سایه‌اش نخواهد نشست؛ تازه شروع به درک معنای زندگی کرده است.

کاش می‌توانستم مانند زمانی که بچه و نادان بودم آهسته بخوابم، خواب راحت و بی‌دغدغه.

‏اگر در اولين قدم، موفقيت نصيب ما مى‌شد، تلاش و عمل دیگر مفهومی نداشت.

در ساختار دموکراتیک، همیشه مجبور بودیم نگران جهالت بی‌سوادان باشیم؛ امروز باید نگران جهالت مردمی با مدارک دانشگاهی باشیم.

او به من گفت که هر وقت دو دل شدم، کاری را انجام بدهم که ممکن است در هشتاد سالگی آرزو کنم که کاش انجام داده بودم.

شادی کوچکی می‌خواهم، آنقدر کوچک که کسی نتواند آنرا از من بگیرد.

گاهی آنقدر در ذهنم فرو می‌روم که فراموش می‌کنم چیز دیگری هم وجود دارد.

من دوست ندارم حق با من باشد. نمی‌خواهم حتى کسی از من عذرخواهی هم بکند. فقط مرا ول کنید بگذارید راحت باشم. من نمی‌توانم با قسمتی از شما که نمی‌داند چه می‌خواهد بجنگم.

او خیلی از کسانی را که هرگز ندیده بود دوست داشت. بهترین آدم‌ها همان‌ها بودند که او هرگز ندیده بود.

درمانگران هرگز چیزی را که ما نمی‌دانیم به ما نمی‌گویند. آنها چیزهایی را به ما می‌گویند که خودمان حس می‌کنیم اما نمی‌خواهیم به تنهایی آنها را تحمل کنیم.

معاشرتی بودن گرایشی خطرناک و حتی تباه‌کننده است. زیرا ما را با کسانی در ارتباط قرار می‌دهد که بیشترشان از نظر اخلاقی فرومایه و از لحاظ ذهنی کند و منحط‌اند. تقریبا همه‌ی رنج‌های ما از ارتباط با دیگران نشأت می‌گیرد.

آرامش، هنر رها کردن چیزهایی است که نمی‌توانی تغییر دهی.

جهان آینه‌ای برای روشن کردن تاریکی درون ماست، نه برای پنهان کردن آن.

با قلبی آهنی به جنگ زندگی بروید، زیستن نوازش شدن نیست.

اگر خدا به تقاضاهای انسان‌ها گردن می‌نهاد، همه آدم‌ها به سرعت نابود می‌شدند، زیرا آنان چیزی جز بدی و مصیبت دیگران آرزو نمی‌کردند.

آزمون واقعی شخصیت این است که چگونه با کسی که هیچ سودی برای شما ندارد، رفتار می‌کنید.