د سپوږمۍ د شپې نغمه او د ماشومتوب خیالونه
دا لیکنه یو خیالي لیک او د ماشومتوب د یوې سندرې خاطره ده چې ډېر شاعرانه، احساساتي او انځوریز بیان لري.
لیکوال په دې کې د یوې شپوړې (سپوږمۍ) شپې یادونه کوي، چې د هغې له لیدو سره یې د ماشومتوب خاطره راژوندۍ شوې ده. په ماشومتوب کې یې د کلي د واده یا مېلې یوه شپه لیدلې، چېرته چې زلمکي مصلي د جینکو په لباس کې ګډا کوله، ګونګروګان یې شرنګول، او یوه خوږه ولسي سندره یې ویل:
چې سبا شینه وی
سپوږمیه سر وهه په غرو
چې را یې وړینه وی
پېزوان مې وړی دی سپرو
ماشوم لیکوال دا سندره رښتیا ګڼله، داسې چې ګواکې د یوې ښاپېرۍ یا شهزادګۍ پېزوان په آسونو سپرو خلکو وړی وي او اوس به یې بېرته راوړي. دا تصور او دا سندره یې د زړه په ژورو کې تلپاتې پاتې شوې ده.
په لیک کې همداراز د سپوږمۍ له شپو سره د لیکوال ډېرې خاطرې تړل شوې دي. په پای کې، لیکوال یو رومانتيک او خیالي انځور وړاندې کوي چې ګواکې د لیک د مخاطب موسکا یې د سپوږمۍ له کړکۍ څخه په یوه کاغذ کې تاو شوې تر بالښت لاندې اېښې وي، خو هغه مهال دی ویده و او یوازې یې د خوب په تصویرونو کې لیدلې ده.
په ټوله کې، دا متن د یادونو، خیال، ماشومتوب د پاکو احساساتو او د سپوږمۍ د شپې له رومانتيک تصویرونو څخه جوړ شوی دی.
